05-09-08

Zo oneerlijk!

Ik heb gisteren rottig nieuws vernomen.
Nieuws waar ik zó van slag van was dat ik niks anders deed dan huilen.
Het is net alsof alle opgekropte emoties van dagen of zelfs maanden precies nù een uitweg zochten via mijn ogen...

Lena en ik hadden overlaatst nog een discussie over hoe oud ze wel zou zijn...
Ik dacht dat ze mijn leeftijd had, Lena dacht dat ze binnenkort haar 40e verjaardag zou vieren...
Zes weken geleden heb ik ze nog gezien en zag ze er zo goed uit, ogenschijnlijk niks aan de hand, kerngezond en levenslustig,
zoals we ze altijd hadden gekend...
Drie weken geleden kregen we het slechte nieuws van haar broer dat ze opgenomen was in het ziekenhuis.
Verdict: leukemie.
Vandaag is ze er al niet meer...

Ze laat een verslagen gezin achter.
Een man met zijn drie dochters tussen 14 en 19 jaar.
Zij was het spil waarrond alles draaide thuis...
Een gezellig huishouden waar ook lang niet altijd alles van een leien dakje liep, maar waar alles altijd in functie stond
van het gezin en de kinderen.

En nu?
Waarom?
Ik kan er écht niet bij!
Het bewijst dus nog maar eens dat we van elke dag moeten genieten alsof het onze laatste kan zijn.
Carpe diem!

16:30 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (8) | Tags: verdriet, dood, vrienden, mijmering, carpe diem |  Facebook |

Commentaren

we kunnen het niet genoeg benadrukken hoe gelukkig we ons mogen prijzen dat we hier mogen rondlopen, en liefst lang en gezond!
Heel erg! En zo snel!

Gepost door: Patsy | 05-09-08

Reageren op dit commentaar

inderdaad een zeer droevig bericht maar dit doet ons inderdaad stil staan
en laat ons even denken dat we elke dag
moeten genieten van alle kleine dingen
zoals samen naar bellewaarde gaan en genieten
ook al is het zomerweer terug naar de evenaar
dikke knuf

Gepost door: marij | 05-09-08

Reageren op dit commentaar

Hmmm... We kunnen er met ons verstand niet bij hé zus!!
We moeten inderdaad elke dag plukken en van alle kleine dingen genieten! Het leven kan toch zo kort zijn!!
Groetjes!!

Gepost door: lena | 05-09-08

Reageren op dit commentaar

Oei Bientje, Hier schieten woorden te kort ,daarom een fijn schouderklopje van me.

Gepost door: magda | 05-09-08

Reageren op dit commentaar

Het is angst omdat het onszelf zou kunnen overkomen, je begint jezelf dan voor te stellen dat je kinderen moederloos door het leven zouden moeten, alles wat jijzelf zou moeten missen van hun leven, het is ook de woede omdat het zo verdomde oneerlijk is, en ook het verdriet om die persoon die je kende en er nu niet meer is.
En dan is het niet meer dan normaal dat je helemaal van slag bent en je de ogen uit je kop weent.
Dikke knuffel van hieruit hoor!

Liefs,
Inge

Gepost door: Inge | 05-09-08

Reageren op dit commentaar

Op zo'n moment besef je hoe gelukkig je jezelf mag prijzen als je gezond bent ...
Een troostende knuffel !

Gepost door: Mamapippa | 05-09-08

Reageren op dit commentaar

Ja.. het is oneerlijk en niet te bevatten...maar het gebeurt en maar al te vaak. Verdriet en pijn hoort net zo goed bij het leven als geluk en lol..het één kan niet zonder het ander; je beseft niet wat geluk is als je nooit verdriet hebt gehad..en lol haalt je uit je droevige perioden zo gauw je dat toelaat.
Maar iemand die zo jong en dan nog zo snel overlijdt...echt heel erg triest! Sterkte.
Ben terug dus...maar nog niet erg in 'blogging-mood'...zal wel weer komen hopelijk. Heb het nu ook nog eventjes druk, dus tot gauw!
Liefs! xxx

Gepost door: mizzD | 06-09-08

Reageren op dit commentaar

:'( het houdt niet op he, en je hoort dit steeds meer en meer. Vroeger hoorde ik dit enkel via via en over mensen die ik niet persoonlijk kende. Intussen heb ik al menige begrafenis bijgewoond van een jonge mens die bovendien nog in mijn kennissen/vriendenkring zit... OP die momenten zeg je idd, carpe diem... en ben je blij met wat je hebt. Maar boos word ik ook, ik ben altijd zo kwaad waarom de 'gewone' eerlijke lieve mens moet gaan en 't crapuul blijft leven. Maar da's naïef en onnozel van zo te denken, het lost niks op, 't is een uiting van woede en tegelijkertijd van angst omdat je weet dat jou dit ook kan overkomen... dus daarom jah, carpe diem. En gelukkig zijn met wat je hebt en er tenvolle van genieten. Zo is het.

Gepost door: Blah | 08-09-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.