Huisje Weltevree

De week na het Kazoukamp van Karel wilden we dus een dag of twee bij onze noorderburen verblijven. Zowel mijn ventje als ik hadden allebei een weekje verlof en daar wilden we nu toch wel eens het maximum uithalen samen met onze kids.
Ik had zitten kijken en vergelijken op het internet en we hebben uiteindelijk gekozen voor een safari arrangement met daarvóór een dagje Efteling, ook met goedkopere tickets die ik online had besteld.

Eerst op de planning stond dus ons dagje Efteling.
Voor een pretparkdagje vullen wij altijd onze koeltrolley met drankjes en zelf belegde broodjes (Karel noemt ze pretparkbroodjes!) en deze keer zat er zelfs een zelf gebakken appelcake in! We komen dus zeker niets tekort en we hoeven geen massa's geld uit te geven aan die troep die ze daar serveren.
Het weer was heerlijk tot rond een uur of vijf in de namiddag, daarna kwamen de wolken opzetten en begon het te motregenen. De meeste mensen gingen naar huis en wij deden onze regenjassen aan en begonnen aan onze tweede ronde want het regende nèt niet hard genoeg om de attracties te sluiten. Zaaaalig!

Aansluitend op ons dagje Efteling hadden we een overnachting met avondeten en ontbijtbuffet in een hotel in de buurt geboekt met toegang tot de Beekse Bergen de dag erop.
Voor de kids was de hotelovernachting een beleving op zich, want dit was hun eerste keer op hotel. We zijn altijd al op vakantie geweest in een vakantiehuisje of in een stacaravan, maar nog nooit op hotel.

Paulien en ik hadden bedisselt dat de drie mannen een kamer zouden delen en dat wij twee samen zouden slapen. Drie mannetjes, want Karel's beste vriendje was ook mee. Laat die maar samen rommel maken en snurken, wij zouden er geen last van hebben!
Het hotel was ook wel super. En na het avondeten zijn we onze respectievelijke bedjes ingedoken voor een welverdiende nachtrust.

In een volgend postje meer over ons dagje Beekse Bergen!

De vakantie is alweer meer dan voor de helft voorbij!
En wat hebben wij gedaan?
Karel is bijna onmiddellijk na school op avonturenkamp vertrokken met Kazou. Donderdag laatste schooldag en vrijdagmorgen de trein op naar Sy in de Ardennen. Het beloofde een mooi kamp te worden met klimpartijtjes, deathrides, wandelingen, spelletjes,... en dat is het ook geworden! Een onvergetelijke herinnering!

Alleen jammer dat we direkt bij thuiskomst al in allerijl naar de dokter konden gaan wegens tonsillitis of angine zoals wij dat hier in de Vlaanders noemen... Maar goed, beter ziek worden de laatste dag van het kamp dan de eerste hé! En omdat we er snel bij waren om hem aangepaste medicatie te geven kwam onze tweedaagse van de weer erop ook niet in het gedrang.

We hadden namelijk een uitje geboekt van twee dagjes naar onze noorderburen.
Maar daarover meer in een volgend postje, beloofd!

Man en vrouw gaan naar bed na een avondje stappen.
Man trekt vrouw nog eens tegen zijn gilet pyama en valt onmiddellijk in slaap.
Dit gaat gepaard met gebrom, gegrom,... even later met gefluit, gepruttel,...

Aanvankelijk ligt vrouw liefdevol te luisteren naar alle geluiden die manlief produceert,
maar na een half uur is het liefdevolle er wel van af, ze wil ook slapen!
Vrouw verzoekt man op zijn zij te gaan liggen.
Man draait zich naar haar toe (verkeerde kant man!) en bromt en gromt en pruttelt rustig verder.

Vrouw probeert aan leuke dingen te denken, maar haar gedachten worden telkens wreed verstoord.
Man draait zich weer op zijn rug. De geluiden die hij nu laat horen zijn angstaanjagend.
Gerochel, gerommel, niks...
Vrouw spitst de oren. Eén, twee, drie tellen... en plots hikt en sputtert hij verder.

Vrouw vertrekt, naar beneden, 't is genoeg geweest.
Ze wil slapen.

Beneden installeert vrouw zich in de zetel, bij kat.
Vrouw leest. Vrouw wriemelt. Vrouw gromt.

Aanvankelijk kijkt kat liefdevol naar vrouw,
maar na ongeveer een minuut is het liefdevolle er wel van af, hij wil ook slapen!
Kat kijkt venijnig naar vrouw.

Hij verzoekt haar woordeloos de zetel te verlaten die 's nachts normaal alleen van hem is.
Vrouw leest onverstoorbaar verder.

Kat vertrekt, naar andere oorden, 't is genoeg geweest...
Hij wil slapen.

Karel's broeken zijn aan een derde en zelfs een vierde leven toe deze zomer!

Tijdens hun eerste leven waren ze gloednieuw.
Sommige waren toen zelfs al aan een tweede leven begonnen want ze waren al eens gedragen, te klein bevonden en doorgegeven.

Het tweede of derde leven begint wanneer er lappen op de knieën gezet worden... 

En deze week heb ik er nog eens zes van een volgend leven voorzien: als korte broek!

Zo zuinig!
Ik zal nog eens voor Nederlander versleten worden!

Vader en dochter, daar komt niemand tussen... Geen kwaad woord over papa hé!
En papa kan héél veel zeggen vooraleer ze op hem kwaad wordt.
Mama daarentegen heeft meestal de boter opgegeten... krijgt ook altijd meteen de volle lading.

Het zal eigen zijn aan de ouder-dochter relatie, want mijn moeder klaagt er nog steeds over en ze heeft ocharme DRIE dochters! Drie dochters die altijd opkomen voor papa, die geen kwaad woord kunnen horen over papa.
Dus het drievoud van wat ik nu meemaak... arme oma!

Maar ook al ziet dochterlief haar vader doodgraag, het communiceren ligt moeilijk.
En daar komt mama dan weer handig van pas... om de kooltjes uit het vuur te halen en te helpen onderhandelen. Daarvoor en voor allerhande verwondingen, lichamelijk en andere. Daar komt papa niet aan te pas.

Deze week wou ze afspreken met een vriendje. En ze weet dat dat zeer gevoelig ligt bij papa.
Ze weet dat hij haar het liefst zou beschermen tot... ja, tot wanneer eigenlijk?
Dus eerst werd ik alleen op de hoogte gebracht. En daarna moest vaderlief in het gesprek worden betrokken.
Maar zij moet wel beginnen, dat doe ik niet. Ik stuur bij en argumenteer gaandeweg.

Papa reageerde zoals ik gevreesd had "Wàaaat! Je bent veertien! Ik moet daar eerst een tijdje over nadenken hoor!"
"Hoelang dan papa?" kaatste ze voorzichtig terug.
"Een jaar of twee?"

Je begrijpt dus wel dat het af en toe nodig is dat ik er ook nog ben zeker om één en ander bij te sturen?

Ik weet het, het is schandalig... van een blogje waar dagelijks op gepost werd naar een blogje waar nog een keer op een blauwe maandag... of een blauwe woensdag, zoals vandaag, gepost wordt.
Ik weet het, en toch is het bloggen al lang geen prioriteit meer.
Mijn lezertjes zullen het moeten doen met wat ze krijgen... of niet krijgen!

Maar ik werd onlangs op de vingers getikt van een goeie vriend!
Ik moet toch blijven vertellen over mijn kids, al is het maar zodat zij dat alles later nog eens kunnen lezen.
En dan kunnen jullie natuurlijk lekker blijven meegenieten van hun fratsen en streken.

Zoals eergisteren.
De kids moesten de lakens van hun bedden halen en hun bedden opnieuw opmaken.
Samen.
Geen evidente opdracht!
Maar het lukt, al is het dan soms wel met héél wat gemopper en geknor!
Ik deel dan (héél letterlijk) de lakens uit.
Bij het uitdelen van de onderlakens zegt Karel: "Maar nee, die heb ik al!"
"Hoezo die heb je al?" vraag ik "heb je er dan zelf één uit de kast genomen?"
"Maar ja!" zegt hij overtuigd.
"De vorige keer al!"

Bart Kaell heeft een nieuwe CD uit.
En neen, u heeft zich niet van blog vergist!
Dit is geen showbizzblogje, het is ons Huisje Weltevree.

Maar Bart Kaell kwam gisterenavond met zijn nieuwe CD op TV..
en normaal gezien zappen we reclames gewoon weg (de voordelen van digitale televisie), maar deze keer keken we 'in real time', dus daar was Bart...

(foto van het internet)

'Hallo hier ben ik!' heet zijn nieuwste CD.
En Paulien voegde er olijk aan toe 'Ik kom nèt uit de kast!'

Voor wie het niet verstaat, Bart Kaell heeft zich nog niet lang geleden ge-out...

Mam je MOET een afspraak bij de kapster maken voor mij hoor!
Mijn haar is zo lang dat ik mijn beha niet meer dichtkrijg!

"Goh kindjes!" verzucht ik, "Wat zou ik toch zijn zonder jullie?"
"Ahwel, kinderloos hé mama!" zegt Karel.

Voilà! 'k Was direct mijn mond gevuld!
Inderdaad... kinderloos!
En saai dat dat zou zijn zeg!

Yes yes!
Het is weer vakantie voor de kids!
En morgen ben ik ook thuis, dus dat is mooi meegenomen!
We kunnen morgenochtend uitslapen!
Maar uitslapen heeft duidelijk niet voor iedereen dezelfde betekenis...

"Ai nee!" zegt Paulien "Ik kan morgen helemaal niet uitslapen want ik moet naar de orthodontiste!"

Op dinsdag is het ladies day in de carwash.

Nee, niet op die manier... Jammer hé? Ze zouden me zeker élke week zien!

Nee, serieus, op dinsdag krijg je als vrouw achter het stuur een euro korting. En Karel vind de carwash nog altijd een hele belevenis. Dus dat is een goeie combinatie wanneer ik Karel van school heb afgehaald.
Een euro is nog altijd een euro!

Maar vandaag was ik behoorlijk uitgeteld na nog eens een lading zolderrommel naar het containerpark te brengen, dus heb ik mijn ventje om Karel gestuurd, en ook naar de carwash!
'Ik regel dat wel!' lachtte hij!

In de carwash probeerde hij eerst door te zeggen dat het mijn auto was.
Mis! Mevrouw moest achter het stuur zitten en niet thuis in de zetel!

Daarna gooide hij het over een andere boeg en zei met een verwijfd stemmetje: 'Mogow sèg! En als ik nu es seg dat ik het vrouwtje ben?'
'Dàt zullen we dan eerst moeten uittesten!' zei de man van de carwash.
Waarop mijn ventje onmiddellijk aangaf de volle pot te zullen betalen.  

Zaterdagavond was het weer zover, KKA 2011.
Nee, niet het kantoor voor kerkelijke administraties maar de Kleine Kunst Avond op school bij Paulien.

Vorig jaar schitterde onze dochter met Dear Mr. President van Pink, dit jaar zou ze Unfaithful zingen van Rihanna onder pianobegeleiding.
En de fanclub wordt jaar na jaar groter... Vorig jaar waren we met z'n zevenen, dit jaar veertien!
Dat vereist natuurlijk het nodige kunst- en vliegwerk om aan kaarten te geraken als je weet dat iedere leerling maar maximum vijf kaarten kan kopen.
Geen nood, we leven in België, het land van de achterpoortjes. En er zijn altijd leerlingen die niet aan het KKA deelnemen en er ook niet naartoe gaan, dus werden er een paar vriendinnetjes geronseld om kaarten te kopen voor de fanclub... met het geld van de fanclub welteverstaan!

En de avond zelf is het kwestie van op tijd te zijn om goeie plaatsen te hebben, want de plaatsen zijn niet genummerd, de zaal vrij klein en de opkomst groot... Dus waren we daar een uur op voorhand... ruim op tijd dus. Maar in tegenstelling tot vorig jaar mochten we niet binnen, de deuren gingen pas om kwart voor acht open. Dus kochten we een drankje en vatten we post dicht bij de deur. Ondertussen keuvelden we wat en de tijd ging toch vrij snel voorbij. Ons geduld heeft geloond, we zaten op de tweede en derde rij.

In tegenstelling tot vorig jaar had ik dit keer wèl de tegenwoordigheid van geest om het optreden van Paulien te filmen! En nichtje Fie nam foto's.
En nee, ik heb deze keer niet geweend!
Wel thuis, achteraf, bij het bekijken van het filmpje... zwak hé van mij?

Veertien dagen aan een stuk hebben we elke avond een stukje verder geknutseld aan het geschiedenisproject van Paulien.
Veertien dagen!

De opdracht was een mythe creatief uitwerken. Paulien wou de mythe van Herakles en de leeuw van Nemea uitwerken.
En ja hoor! Ze had een duidelijk beeld in haar hoofd van hoe ze het wou! Met klei en een ytongsteen.

Papa kon al direct die grote, rechte ytongsteen een stuk kleiner gaan maken en er langs alle kanten stukken afklieven. Het moest een rots lijken hé?
Omdat zo'n steen zeer poreus is en rap gaat reuzelen worden er stukjes ontdubbelde papieren zakdoekjes opgelegd en vastgezet met acrylverf. Eenmaal droog, kreeg de rots zijn definitieve kleur met bruine acrylverf.
Ondertussen werd er uiteraard druk geboetseerd aan de leeuw en Herakles, stukje bij beetje.
Dankzij de leuke hobbyklei met zeer fijne structuur, kan je eindeloos blijven bijboetseren en aan elkaar zetten. Gewoon weer eventjes nat maken en de nieuwe klei ertegenaan verwerken.
Zo kreeg het geheel avond na avond meer vorm.
Eenmaal de figuurtjes klaar en droog waren, werden die ook geschilderd met acrylverf.
En tenslotte werden ze op de rots gekleefd.
Klaar was het geschiedenisproject.

Het werd door Paulien 'HeraKLEI en de leeuw van Nemea' gedoopt.

Vanaf vandaag hebben we een tweede tiener in huis.
Onze kleinste man hier in huis wordt vandaag tien!
En dat zullen we vieren natuurlijk!

Ons Valentijnskind dat de hele boel in gang stak op de avond van Valentijn en dan toch besliste om NIET op Valentijn geboren te worden! Hij had waarschijnlijk een heilige schrik om Valentijn genoemd te worden! Stel je voor! Nee nee, het werd Karel, naar mijn overgrootvader. Een stoere Vlaamse naam voor een stoere Vlaamse bink. 

En die naam durft nog al eens vervormd worden, in een koosnaampje welteverstaan! Zo wordt het wel eens Charlowietje of Karlewiesterke,  Sjareltje of Carlito Bambino...
Maar nu kunnen we die Bambino wel laten vallen denk ik... hij wordt tien, dan ben je geen klein kind meer hé?
Dan kan je zèlf je broeken met een knoop open en dichtdoen en je eten netjes opeten mét mes en vork, niet?
Dat dacht ik ook ja!

Vandaag mag hij trouwens kiezen wat we gaan eten. Ben al benieuwd...

En dit is hem dan ondertussen!
Met lange haren, geen broskopje meer...

Gelukkige verjaardag ventje!

Iedereen kent wel de prachtige kunstwerken van Rosina Wachtmeister?
En dan vooral die schattige kattenschilderijen?

Wel, ik heb mijn eigen Wachtmeister ophangen... hier in de keuken!
Onbetaalbare kunst vind ik het! 

Woensdag kregen de kids de rapportjes mee van de muziekles.

Rekening houdend met het feit dat ze begin september veranderd zijn van muziekschool, waar ze duidelijk veel strenger zijn, en met het feit dat het voor Paulien toch drie jaar geleden was (zij doet haar derde jaar opnieuw waar ze drie jaar geleden afgehaakt heeft), kan ik alleen maar boffen.
Ze hebben het weer supergoed gedaan!

En ondanks het feit dat ze daar strenger zijn, heb ik de indruk dat ze liever gaan dan vorig jaar.
Daar ben ik ook blij om! Karel oefent veel meer op de blokfluit en is veel meer met muziek bezig dan vorig jaar.
Wat dan ook een verrassend resultaat opleverde op zijn rapportje, namelijk de volgende opmerking van de leerkracht:'Karel kan heel mooi zingen. Hij zou iets met zang moeten doen want hij heeft talent.'

We hebben dus nog een zangtalent in de familie!
En zijn zelfvertrouwen is hierdoor gegroeid, want zus zei altijd dat hij vals zong...

Bij Paulien in de muziekles moest er vorige week gezongen worden, voor examen.
Ieder om beurt solo, en de rest van de klas moest gewoon meezingen uit enthousiasme.

Op een gegeven moment moest Paulien solo zingen en de rest zong volop mee om te helpen, ook die helemaal achteraan in de klas.
'Wauw!' zei de leerkracht, 'je hebt een serieuze achterban!'
'Jaja!' riepen ze vanop de achterste bank 'een serieuze achterbanK!'

Man man man, wat vliegt de tijd toch!
Terwijl ik dit postje schrijf zit er een knappe jonge dame naast mij, druk in de weer met haar laptop en gsm.

Ze is bijna even groot als ik... het scheelt maar een kleinigheid meer.
Nu ja, je moet niet groot worden om mij met mijn meter negenenvijftig centimeter te overtreffen...

We hebben al een tijdje dezelfde schoenmaat en ik hoop dat dat zo blijft!
Dan kunnen we straks lekker elkaars schoenen aandoen!

Ze heeft een vrij pittig karaktertje...
Mja... er vallen geen appels onder perenbomen zeggen ze dan...

Ze is knap, intelligent, mondig, creatief, enthousiast, muzikaal, leergierig en nog zoveel meer!
Ze is mijn dochter! En ik ben er trots op!

Vandaag is ze 13 AF!
Veertien klinkt toch duizend keer mooier dan dertien hé!

Ja, dat is zo als je niet elke dag meer post...
Dan is Kerstmis ineens vijgen achter... nu ja, ik dit geval nu nog vóór Pasen!
Maar ik heb nog een leuk postje over mijn sms'ende tienerdochter, dus...

Dochterlief heeft Kerstavond niet thuis gespendeerd maar bij een vriendinnetje.
Wij deden thuis namelijk niks speciaals die avond en dat vriendinnetje was ook alleen thuis met haar ouders.
Zij heeft namelijk allemaal grote broers en die vierden allemaal Kerstavond bij hun liefjes, dus mocht Paulien daar gaan logeren. Ze zouden chocoladefondue eten en dan wat televisie kijken en ik mocht ze tegen de middag op Kerstdag terug ophalen.

Nu moet ik zeggen dat het de eerste keer was dat Paulien bij dat vriendinnetje ging logeren en dat ik die mensen helemaal niet ken. Papa had ze er naartoe gebracht, dus had ik de kans niet gehad om eens mijn antennes uit te steken.
Je kent dat wel hé?
Overbezorgde kip van een moeder die wil weten waar haar kuiken uithangt?

Dus stuurde ik haar zo rond een uur of half tien een sms'je: 'Alles kits meisje? Prettige Kerst met je vriendinnetje! xxx'

En wat kreeg ik terug van mijn hittepetitje? 'We zitten op café. Is gezellig hoor! x'

Ik viel bijna van mijn stoel, moest naar adem happen en zei tegen mijn ventje
"Ze zitten op café! Haal jij ze of haal ik ze?"

Ondertussen had ik 'Hé?' teruggestuurd.

Ze antwoordde 'Grapje hé mam, we zitten gewoon thuis!'

Mijn antwoord: 'You little latin speaking thirteen year old!'
Zo haar moeder op de kast jagen!

Blijkbaar was het zelfs een halve waarheid, ingefluisterd door de papa van het vriendinnetje.
Hun huis was vroeger een café geweest vóór zij het kochten en renoveerden...

Zondag 02 januari werd in veel winkels al het startschot gegeven van de solden, zo ook in de Zeb, waar ik voor mezelf al mijn slag geslagen had tussen kerst en nieuwjaar. Toen werden daar al kortingen gegeven van -30 tot -70%! Aangezien mijn ventje niet veel thuis is, dacht ik hem zondag mee te sleuren naar de Zeb, omdat daar toch wel mooie dingen hingen die nu nog sterker afgeprijsd zouden zijn met het officiële begin van de soldenperiode.

Kijk, ik ben een sukkelaar!
Ik heb nu nog nooit van mijn hele leven mogen blazen!
Echt nog nooit!
En ik wou dat zo graag eens doen hé!
Gelijk een échte!

Maar de keren dat we al ooit eens tegengehouden werden voor een alcoholcontrole, waren we óf nog maar net van thuis vertrokken óf zagen die mannen van de politie al direct dat er een vrouw aan het stuur zat en werden we weggewuifd.
Ook al walmde de dranklucht naar buiten bij het neerrollen van mijn raampje... ze wisten meteen dat het niet van mij kwam... hoe kan dat nu toch? Ik heb ooit zelfs eens gesmeekt om eens te mogen blazen en kreeg tot groot jolijt van mijn ventje een nee op het request...
Vorige week, bij het terugkeren van de zumbales, stonden ze voor alcoholcontrole aan de tegenovergestelde kant van de baan. Ja lap! Daar ging mijn kans op blazen! Ze stonden in de verkeerde richting!

En dat bracht dochterlief op een idee. Na wat gekonkelfoes met de papa lag er ineens nog een pakje onder de kerstboom voor mij...

En na ons familiekerstfeest, gezegend met enkele glazen wijn, mocht ik dan eindelijk eens blazen!
En wat bleek? Ik mocht niet meer rijden! Had 0,5 pro mille in het bloed.
Ik had ook express een glaasje meer gedronken dan ik normaal zou doen.
En gelukkig voor mij was het feest hier thuis!

Ik bracht gisterenavond Karel naar boven en bij het zicht van zijn opgemaakt bedje straalde zijn gezichtje.
"Aaaaah, mijn bedje!"

Hij kroop vlug onder de dons.
Hij pakte zijn knuffel, die trouwens nooit ver weg is,
drukte hem tegen zijn gezicht en snoof.
"Goh mam, ruik eens aan Gertje?
Hij ruikt zo heerlijk!

Hij ruikt naar... thuis!"

Het was een drukke week deze week... niet zozeer qua werk, hoewel er natuurlijk ook nog gewerkt moest worden, maar er werd ook druk gefeest deze week. Vooral door mij dan.
Mijn huisgenoten waren nog zo'n beetje her en der met hun eigen ding bezig.
Mijn ventje aan het werk, onze meid nog bezig met de laatste examens en onze kleinste een beetje ziek aan het wezen bij oma en opa.

Maar woensdag was ik met de kids bij oma en opa, samen met zus Lena en nichtje Fie.
Een rustpuntje in de drukke week.

In de namiddag kreeg ik plots een sms'je van mijn ventje: Te kjeero* mijn feestbeest. XXX
We lachtten er samen om en onder groot jolijt van oma, Lena en Fietje antwoordde ik daarop met het eerste zinnetje van een refreintje van een liedje van Isabelle A: Ik weet nog hoe je zei hé lekker beest... XXX
En ik kreeg al direct een sms'je van dochterlief (die trouwens ook bij ons was): Mééééééélig!
Mijn ventje antwoordde met het tweede zinnetje van het refrein: Dat klonk toen in mijn oren als een feest...

En toen kreeg ook hij een sms'je van dochterlief...
Betekent dat dan dat ik weer niet veel zal moeten slapen vannacht??

* 'Te quiero' is Spaans voor 'Ik hou van jou' en 'Te kjeero' is Vlaams voor 'Te quiero'...

Ik dacht niet dat het zou lukken dit jaar, maar kijk... dankzij mijn creatieve dochter hebben we tóch leuke kerstwensen om te versturen!
Alleen moeten ze nu nog in enveloppes geraken en op de post!
Maar dat komt wel!
Zal voor volgende week zijn!

Prettige feesten allemaal!

Bientje & Co

Ik schreef het hier al eerder, ik heb een hele stapel eenzame sokken. Die liggen op een apart stapeltje voor het geval ik ooit nog hun maatje terugvind. En héél af en toe oogst ik succes en vind ik er ééntje terug onder het bed van mijn huisgenoten of in de verkleedkoffer, of...

In de winter draag ik graag nylon kniekousjes, als het niet àl te koud is uiteraard, want dan ga ik over op échte kniekousen. Jawel, tot de knie, dat is lekker warm. Geen sokjes voor mij in de winter! Nylon kniekousjes (en andere kniekousen ook) zijn oké zolang je ze onder een lange broek draagt uiteraard! Onder een rok zijn ze absoluut not done! Maar hip of cool zijn ze niet... althans niet volgens mijn dochter.
Nu moeten die dingen natuurlijk ook gewassen worden... maar die stop ik in zo'n speciaal waszakje zodat ze niet in de ingewanden van mijn wasmachine afdwalen. In de droogkast kunnen ze nergens verdwalen, dus dan gaan ze uit het zakje. Kijk en precies daar gaat het dus nu en dan eens fout...

Karel is overlaatst gespot met een sok aan de kap van zijn jas (velcro). 't Manneke liep zeker al twee dagen rond met die sok op z'n rug en niemand had erop gelet. En die erop gelet had, had gezwegen. Nu, die vindt dat niet erg. Hij kon er hartelijk om lachen.

Paulien verloor tijdens het hardlopen op school een nylon kniekousje uit haar sportbroekje. Dat was daar blijven hangen door statische elektriciteit... De juf hield het kniekousje op en vroeg of het van iemand was en het bleek helemaal van niemand te zijn... Zo ONcool mam! Zo GENANT!

En vandaag schudde mijn ventje een sok uit de mouw van zijn fleece trui. Hoera! Nog ééntje die z'n maat nog terug zou zien!

Ik ga het anders beginnen aanpakken. Ik steek het waszakje met de sokken van eerste keer in de droogkast. Dan blijven die dingen tenminste bij elkaar en gaan ze zich niet verstoppen in sportbroekjes, jassen en fleece truien om er dan op de meest ongepaste momenten uit te glippen...

Ach, julllie herinneren jullie vast nog het boekentasverhaal van Karel (klik)?
Wel, ik moet zeggen... het is nog niet echt verbeterd.
Of hij vergeet zijn boekentas, óf hij vergeet zijn muts, óf zijn boterhamdoos op school, óf zijn zwemgerief,...
Er is wel altijd iets.

En nochtans weet ik dat hij het kan, want als hij van kamp thuiskomt zit alles netjes in zijn valies en ontbreekt er écht niets, behalve misschien een keukenhanddoek.

Deze week kwamen we terug thuis van de skeelerles en hij stapte uit de auto en vergat prompt zijn skeelertas uit de auto te halen. Ik riep hem terug en wees naar de skeelertas.
Hij zuchtte eens diep en zei "We gaan eens rollen wisselen mama! Ik ben mama en jij bent Karel."
En hij begon te foeteren op me "Jij gaat nog eens je hoofd vergeten!"
Ondertussen nam hij de sportzak uit de auto en kwam ermee tot bij mij. "Hier! En deze mag je ook zelf dragen hoor!"

Die kleine rat!
Ik kan zijn gevoel voor humor wel smaken!
Maar het rollen wisselen is daar gestopt...

Deze week is de eerste sneeuw van de winter reeds gevallen... en vanavond was het plaksneeuw en bleef het ook liggen. Kasper, onze poes, was niet van voor het venster weg te slaan en probeerde de vlokjes te vangen, wat af en toe met een knal gepaard ging toen zijn kopje tegen het venster botste.
Morgen zetten we hem weer eens met zijn vier pootjes in de sneeuw, hij zal niet snel genoeg weer binnen kunnen zijn!

En onze Karel, die is niet uit de tuin te slaan met zo'n weer! Hij komt alleen binnen als zijn vingers er bijna helemaal zijn afgevroren.
En hij heeft dan ook de eerste minisneeuwman van het jaar gemaakt: mini Omer, compleet met duikbril en tuinhandschoentjes!

'Mam d'er zit een naaktslak in de voortuin!'

'Ja,... en?'

'Gewoon effe laten weten dat Karel's vriend komt spelen...'

Vandaag is het dag op dag vier jaar dat ik mijn eerste stapjes in blogland zette.
Ik weet nog goed, Inge was hier op ziekenbezoek, want ik was toen pas geopereerd.
Zij blogde al een heel tijdje en ik vond haar blogje superleuk om te lezen.

We lieten er geen gras over groeien en diezelfde middag nog is Huisje Weltevree geboren en was mijn eerste postje geschreven.
Het bloggen is over de jaren iets minder intens geworden, maar nog nooit heb ik er ook maar één moment aan gedacht om te stoppen. Zelfs de komst van Facebook kan mij niet doen stoppen met bloggen. Ik vind de combinatie ook zo leuk. Je kan direct een link zetten op Facebook als je een nieuw postje hebt gemaakt.

Oh dat zal onze MizzD toch zo graag horen!
Zij heeft trouwens weer een mooie vermelding gemaakt van onze verjaardag op haar blog!
Mèt een mooie billenhunk voor mij kado! Yummie!

Ondertussen heb ik in die vier jaar tijd al heel wat leuke mensen ontmoet, via de blogs en dan later in real life.
En de vriendschappen die erdoor zijn ontstaan voelen zo natuurlijk aan!
Als ik dat allemaal bedenk, dan voel ik me superrijk!

Dus we gaan nog wel eventjes door...